وقتي انسان
خود را در محضر خالق و مولای خود بیابد، با ادب دعا مي كند و با حالت خاصی خدا را می
خواند. زبان فارسی و عربی برای او فرقی ندارد، مهم حالت تضرّع و زاری است که در
دعا دارد. مهم این است که دعای او قلبی است.
در این
صورت براي خدا، تعيین تكليف نمي كند. وقتي انسان براي خدا تعيين تكليف نكرد و
واقعاً با ادب و احترام خود را در محضر خدا یافت، دعايش نيز مستجاب مي شود. اصلاً مستجاب الدّعوه مي شود.