يکي از نکات آموزنده در قضيّۀ ولادت حضرت زهرا«سلاماللهعليها» که در جامعۀ
امروزي بايد سرمشق همگان قرار گيرد، اين است که پيامبر اکرم«صلياللهعليهوآلهوسلّم» و حضرت
خديجه، چهل شبانهروز، روزها روزه بودند و شبها عبادت ميکردند و در آن مدّت حتي
آلودگي قلبي که در اثر معاشرت عادي با مردم پديد ميآيد، براي آنان حاصل نشد. يعني
هر زن و شوهري که ميخواهند بچّهدار شوند و دوست دارند فرزندشان سعادتمند شود،
بايد قبل از انعقاد نطفه، گناه در زندگي آنان نباشد و از اعمال لغو و بيهوده و از
شبهات نيز بپرهيزند تا گناه آنان و رفتار
يا گفتار ناپسندشان بر روح جنين و کودک آنان تأثير منفي نگذارد. زيرا بر اساس
قانون وراثت که هم در علوم ديني مورد تأکيد واقع شده و هم از نظر علوم طبيعي و
روانشناسي اثبات شده است، صفات نيک و بد و خلق و خوي پدر و مادر به فرزند آنان
منتقل ميگردد.
در زمان اميرالمؤمنين«سلاماللهعليه» بچهاي به دنيا آمد که شبيه مرد ديگري غير از پدر خود بود. مادر
آن بچه، عفيف بود و بالأخره نزاع را خدمت اميرالمؤمنين آوردند. آن حضرت حکم کردند
و فرمودند: بچه متعلّق به پدر خودش است، امّا آن زن، هنگام انعقاد نطفه، به فکر آن
مرد نامحرم بوده است و فکر او بر شکل
ظاهري فرزندش اثر گذاشته است.
حال اين عشقبازيها و اين فساد اخلاقي، چه فرزنداني تحويل جامعه ميدهد؟
اين روابط دوستي نامشروع بين زنان و مردان و دختران و پسران، چه چيز تحويل جامعه
ميدهد؟! غذاهاي حرام و غذاهاي شبهه ناک، چه چيز تحويل جامعه ميدهد؟!
ادامه...