خداوند رحمان و رحيم بيش از حد قابل تصور به بندگان خود نزديک است و به آنان تلطّف و مهرباني مي کند. اين بندگان هستند که از او فاصله گرفته اند و او را دور مي پندارند.

واعلموا ان الله يحول بين المرء و قلبه و انه اليه تحشرون(1)

«بدانيد خدا در ميان آدمي و دلش حائل مي گردد و همه به سوي او محشور خواهيد شد»

خدا از تو به قلبت نزديك تر است و از اسرار دروني همه آگاه است، از تو به خود تو نزديک تر است. چنين خدايي مي فرمايد: بايد دعا كني و ايمان داشته باش كه دعاي تو فايده و ارزش دارد. زيرا رستگاري دنيا و آخرت را در پي خواهد داشت. در واقع مي شود گفت: حسن عاقبت، تأمين آتيه براي اولاد، راحتي روز قيامت و قبر برزخ، در گرو دعا و راز و نياز با خدا است. به عبارت ديگر اگر کسي بخواهد دست عنايت خدا در دنيا و آخرت روي سر او باشد بايد دعا كنيد و به هيچ وجه رويگردان از دعا نباشد.

علام? طباطبائي«قدس سرّه» در ذيل آي? «وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادي عَنِّي فَإِنِّي قَريبٌ أُجيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْيَسْتَجيبُوا لي‏ وَ لْيُؤْمِنُوا بي‏ لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ(2)» ‌مي فرمايد: از جمله تأكيدات منحصر به فرد كه در اين آيه وجود دارد، اين است که هشت مرتبه ضمير متكلّم وحده در آن به كار رفته است. اين عنايت خاص و ويژه از طرف خداوند متعال به شمار مي رود. در روايت است كه با فضيلت ترين  عبادات دعا كردن است، در روايت ديگري، از دعا به عنوان واسط? مومن ياد شده است. ‌دعا انسان را در برابر دشمن داخلي و خارجي حفظ مي كند و در پيکار با نفس اماره و شيطان، از انسان محافظت مي كند.

روح خداجويي و دعا كردن در درون هم? انسان ها وجود دارد ولي اغلب آنان به اين نداي دروني پاسخ نمي دهند و فقط در مـواردي كه دچار مشكل شده و مطمئن مي شوند كسي نمي تواند به آنها كمك كند، دست به دعا بر مـي دارند. مثال اين افراد چندين مرتبه در قرآن کريم بيان شده است تا انسانها بيدار شوند ‌و از اين لطفي كه خداوند به آنان كرده است، بهره مند گردند. مثلاً مي فرمايد:

فاذا ركبوا في الفلك دعوا الله مخلصين له الدّين فلما نجاهم الي البرّ اذاهم يشركون(3)