در توحيد افعالي توجّه به اين نكته اساسي ضروري است كه اگر ما، تنها خداوند را مؤثّر در جهان هستي مي‌‌دانيم و تأثير ديگران را نيز به اذن خدا مي‌‏دانيم و با عمق جان خود مي‏‌گوييم:

»فَسُبْحانَ الَّذي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَي‏ء».] يس / 83 [ »منزّه است خداوندي كه مالكيّت و حاكميّت همه چيز در دست اوست و به سوي او بازگردانده مي‏شويد».

بايد به توحيد افعالي در عالم تشريع نيز معتقد باشيم و بدانيم همانطور كه ربوبيّت در دايره تكوين متخصّ به ذات اقدس خداوند است، ربوبيّت در عرصه تشريع نيز متخصّ به‏اوست:

»اِنِ الْحُكْمُ اِلّا ِللَّه».] يوسف / 40 [ »فرماني نيست مگر از جانب خداوند».

»قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْك».] آل عمران / 26[ »بگو خدايا مالك حكومت‌‌ها تويي».

به عبارت ديگر، جعل قانون و حكومت كه به آن «ربوبيّت تشريعي» مي‌‏گوييم مختصّ به ذات احديّت است، زيرا به ضرورت عقل، هيچ كس حقّ تسلّط بر ديگران را ندارد مگر مالك الملوك يا كسي كه از طرف او حقّ تسلط و جعل قانون داشته باشد، نظير انبياء و اوصياء.

از اين جهت قرآن شريف افرادي را كه چنين حقّي براي خود قائل هستند فاسق، ظالم و كافر مي‌‏شمارد:

»وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما اَنْزَلَ اللَّهُ فَاُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُون».] مائده / 47[ »آنها كه به احكامي كه خدا نازل كرده، حكم نمي‌‏كنند فاسقند».

»وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما اَنْزَلَ اللَّهْ فَاُولئِكَ هُمُ الْظَّالِمُون».] مائده / 45[ »آنها كه به احكامي كه خدا نازل كرده، حكم نمي‌‏كنند ستمگرند».

»وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما اَنْزَلَ اللَّهُ فَاُولئِكَ هُمُ الْكافِرُون».] مائده / 44[ »آنها كه به احكامي كه خدا نازل كرده، حكم نمي‌‏كنند كافرند».